ΜΕΤΡΑ για τη μείωση των δαπανών και την αύξηση της αύξησης των εσόδων από τις κυβερνήσεις συχνά θα δει στην τρέχουσα οικονομική άποψη ως "κόστος" για το έθνος. Αλλά, εάν εξεταστούν υπό το φως των ιδεών που διατυπώθηκαν στο μήνυμα για το "Κόστος - τι κόστος πραγματικά μας και τι όχι;" είναι οικονομικά οφέλη.
Κάνοντας έναν φόρο επί των καυσίμων θα μειώσει το ρυθμό εξάντλησης των μη ανανεώσιμων πόρων ορυκτών καυσίμων χωρίς να επηρεάζεται η απαραίτητη μεταφορά. Motor κατανάλωση καυσίμου παντού υπερβαίνει ό, τι πραγματικά απαιτείται για τη μεταφορά να παρέχει - σε κάποια σημεία τόσο κατάφωρα Δεν είναι απαραίτητο να έχουμε ένα να τριών τόνων ισχυρών μηχανημάτων για τη μεταφορά ενός ατόμου σε συμπυκνωμένη επιχειρήσεις, κατοικίες ή βιομηχανικές περιοχές.. που θα μπορούσαν να εξυπηρετούνται από αποτελεσματικά μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι απαραίτητο να γεμίσουν κάθε άτομο στην περιοχή με το αυτοκίνητό τους. Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ταξιδέψουν για εργασία είτε για αναψυχή όσο δεν χρησιμοποιούν πλέον μόνο ένα μέρος του καυσίμου που χρησιμοποιείται σήμερα. Έτσι, κάθε φόρος που μείωσε την κατανάλωση καυσίμων μέσω της αύξησης της τιμής θα επιβραδύνει το ρυθμό εξάντλησης των πόρων και έτσι παρέχουν μια μορφή οικονομικής ανάπτυξης, χωρίς μείωση της χρησιμότητας.
Ωστόσο τα τρέχοντα οικονομικά θα έλεγα ότι (i) θα υπάρξει κόστος για τους καταναλωτές, διότι ο φόρος θα αυξηθεί δαπανών τους για καύσιμα, σαν ποσοστό της κατανάλωσης καυσίμων ήταν μια αμείωτη ανάγκη - μια ανόητη ιδέα? (Ii) θα υπάρξει κόστος για την το έθνος, επειδή μικρότερη κατανάλωση καυσίμου θα ασκήσει καθοδική πίεση στο ακαθάριστο εθνικό "προϊόν". Δεν θα υπήρχε τόσο πολύ να χάσει την «παραγωγή» στη βιομηχανία πετρελαίου, οι οικονομολόγοι θα έλεγα, σαν να ήταν κάτι χαθεί ανεπιστρεπτί από τη συνεχώς αυξανόμενη σωρός του πλούτου των εθνικών ότι η οικονομική δραστηριότητα υποτίθεται ότι θα δημιουργήσει.
Η αύξηση των φόρων εισοδήματος θα μειώσουν τις δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες, αλλά αυτό θα είναι ένα κέρδος λόγω του χαμηλότερου ρυθμού εξάντλησης των πόρων που θα προκύψει. Πληρωμή υψηλότερους φόρους εισοδήματος θα προκαλέσει τους ανθρώπους να πιέσουν για υψηλότερους μισθούς, αλλά η πίεση αυτή θα μπορούσε και πρέπει να αντισταθούμε.
Οι φόροι εισοδήματος θα μπορούσε να μείνει μόνη της και τους φόρους καταναλώσεως που εισήχθη ή αυξήθηκε αντί. Οι φόροι αυτοί θα μπορούσε να σχεδιαστεί όχι μόνο για να αυξήσουν τα έσοδά τους, αλλά και τη μείωση της κατανάλωσης αυτών των πόρων των οποίων η κατανάλωση περισσότερες ανάγκες περιορισμό, επειδή:
(I) το ποσοστό της κατανάλωσης υπερβαίνει το ποσοστό ανανέωσης από ένα ευρύ περιθώριο?
(Ii) η κατανάλωση των πόρων είναι ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος της συνολικής απόδοσης των πόρων στην οικονομία?
(Iii) η κατανάλωση των πόρων είναι πιο πάνω από την κατανάλωση που απαιτείται πραγματικά για την παροχή της υπηρεσίας που λαμβάνονται?
(Iv) η χρήση των πόρων συνεπάγεται για το σχηματισμό, με επακόλουθο τη δημιουργία προβλημάτων διαρροή και τη διάθεση, των ρύπων ουσιών, τοξικών για τη ζωή.
Οι φόροι κατανάλωσης θα μπορούσαν επίσης να είναι βαρύτερα τα πράγματα πιο περιττή ή επικίνδυνη για την υγεία, όπως τα τσιγάρα, το αλκοόλ, πλούσια γεύματα σε ακριβά εστιατόρια, ή βίαιο και πορνογραφικό παιχνίδια και DVD.
Η άλλη πλευρά, μείωση δαπανών δημόσιου χρήματος, είναι εξίσου σημαντική. Απορρίπτω την τρέχουσα μανία για "ιδιωτικοποίηση". Υπηρεσίες που παρέχονται από την κυβέρνηση, υπάρχουν επειδή υπάρχει ζήτηση για αυτά και είναι ένα είδος που ο ιδιωτικός τομέας θα κάνει λιγότερο καλά ή καθόλου. Ωστόσο, οι ακαθάριστες αναποτελεσματικότητα, μετράται με βάση το τι πραγματικά επιτυγχάνεται με την χρήση του προσωπικού και του χρόνου, είναι μια γενική ασθένεια της κυβέρνησης γραφειοκρατίες. Πολύ περισσότερο θα μπορούσε να επιτευχθεί με το προσωπικό και διαθέσιμο χρόνο, ή το ίδιο θα μπορούσε να επιτευχθεί πιο γρήγορα με λιγότερους εργαζόμενους. Αλλά αυτό είναι το ένα πρόβλημα στο δημόσιο τομέα, που οι πολιτικοί είναι λιγότερο ικανοί ή πρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε. Αυτό το θέμα θα συζητηθεί διεξοδικότερα στην επόμενη παρέκβαση.